Bonaire

Bonaire: Divers paradise!

De slagboom gaat omhoog en we schrijven ons in voor een bezoek aan Washington Slagbaai National Park op Bonaire. Vier duikflessen in de laadbak blinken in de zon. De parkbeheerder beschrijft aan ons een aantal hoogtepunten die we zeker niet moeten missen. ‘De meeste toeristen doen er zo’n drie uur over om bij Wayaka te komen waar jullie de zee in kunnen springen voor twee mooie duiken’. 

We redden het niet binnen de drie uren, een paar fotogenieke hagedissen en een blowhole met golven water die in helder witte pluimen hoog de lucht inschieten, vertragen onze aankomst op de duikstek. Niet dat we ons daar druk om maken. Na vijf dagen zijn we redelijk aangepast aan het eiland ritme op Bonaire. Haast is een woord dat we niet meer kennen.

De duikflessen worden uitgeladen en de duikuitrustig omgehangen, maar waar is het lood ?!?

Bij het inladen zijn we blijkbaar iets vergeten. Zonder lood komen we nooit onder water, dus na enig overleg besluit ik terug te rijden naar de lodge om de benodigde kilo’s te halen. Mijn broer blijft ondertussen achter om de luchtflessen te bewaken en een nieuw kleurtje op zijn lichaam te toveren.

Duiken bij Wayaka 

Het park kent alleen eenrichtingsverkeer en ik moet het rondje afmaken om terug te komen bij het hotel waar ik lood kan scoren.

Een uur later kom ik weer aan bij de slagboom van het park. Inmiddels staat er een nieuwe parkwachter en krijg ik het verhaal voor de tweede keer vandaag te horen. ‘De meeste toeristen doen er zo’n drie uur over om bij Wayaka te komen wat een prachtige plek is om te snorkelen..

Twintig minuten later kom ik aan bij de duikstek waar Wilco, verzonken in een diepe slaap geen flauw idee heeft dat ik de parkeerplaats op kom scheuren. Waarschijnlijk is er hier een nieuw snelheidsrecord neergezet en zijn de stofwolken over het hele eiland te zien.

Onze duik vanaf de westpunt van Bonaire wordt beloond met een grote barracuda die ons een groot deel van de duik nieuwsgierig vergezelt. Een octopus schiet weg tussen twee stukken koraal en terwijl we wat lucht uit ons vest laten ontsnappen zien we hem van kleur verschieten om daarna al snel in een diep hol te verdwijnen.

Gefascineerd blijven we een paar minuten hagen in de hoop dat hij toch nog even naar buiten komt, tot we opeens in onze ooghoeken een adelaarsrog in het blauw zien verdwijnen. Hij moet vlak langs ons gezwommen zijn, maar we hebben hem niet opgemerkt. We waren te gefocused op Octi, onze nieuwe vriend.

Bonaire, een bijzondere gemeente 

Bonaire is een eiland in de Caraïben dat bestuurlijk als openbaar lichaam een bijzondere gemeente binnen Nederland vormt. Het is gelegen in het Caribische deel van Nederland, het zuidelijke deel van de Caraïbische Zee, voor de kust van Venezuela, en behoort tot de ABC-eilanden van de Kleine Antillen. De hoofdstad van Bonaire is Kralendijk; een verbastering van Koralendijk (dijk van koraal).

De vlag, met daarop de 6-puntige ster, symboliseert een kompas. Bonaireanen waren (en zijn) uitstekende vissers en zeelieden, vandaar. Ook wordt wel gezegd dat de vier puntjes op de ring die Oost, West, Zuid en Noord aanwijzen bedoeld zijn om aan te geven dat alle mensen op de wereld gelijk zijn, waar ze ook vandaan komen. De rode kleur verwijst naar bloed en de overlevingskracht van de Bonaireaan. Het geel staat voor de zon, het strand en de bloemen van de Kibrahacha en de cactus. Wit staat voor vrede en internationalisatie. De blauwe kleur staat voor de zee.

Hilma Hooker 

Vandaag staat Hilma Hooker op het programma. Een scheepswrak met een verleden. In 1984 kreeg het schip bij Bonaire problemen met de stuurinrichting. Al snel bleek ze 11.000 kilo marihuana in haar kiel te hebben. Op verzoek van de lokaal beroemde Captain Don werd het schip boven een koraalrif afgezonken. Tegenwoordig is het een bekende duikplek, waar je talloze koralen en vissen kunt vinden die inmiddels in en op het schip leven. Wij komen deze duik een tiental grote Tarpons tegen die spookachtig tussen het wrak zweven. Met een paar grote slagen van de achtervin zwemmen ze traag weg als we te dichtbij komen.

Eigen baas 

Bonaire blijkt één van de meest relaxte plaatsen om een duikvakantie te beleven. In het bezit van een duikbrevet en een buddy zijn de mogelijkheden onbegrenst. Er zijn tientallen aangegeven duikplekken waar we met de huurauto naartoe kunnen rijden. Onafhankelijk van boten en getijden lopen we daar het water in om na tien meter zwemmen de lucht uit onze vesten te laten ontsnappen.

De ochtend is favoriet. Nog maar weinig duikers zijn al op pad en met de schuin invallende zonnestralen van de opkomende zon wordt het koraal op een schitterende wijze belicht.

Hierna is alles mogelijk. Gaan we voor een korte interval of nemen we uitgebreid de tijd om te genieten op het strand. Knallen en duiken we vier keer onder water of houden we het bij twee keer plonsen.

‘Nou vooruit drie keer dan, maar over een half uurtje. Ik lig net zo lekker..’

Tot nu toe hebben we steeds op verschillende plekken gedoken en er zijn er nog genoeg om minstens twee extra weken te vullen. Toch besluiten we om de laatste dagen nog een keer onze favoriete stekjes te bezoeken. Hilma Hooker staat hoog op de lijst, maar ook Andrea en 1.000 steps. Ook bij de tweede duik hebben ze allemaal weer grote verassingen voor ons in petto.

1.000 Steps telt in werkelijkheid 67 treden om van de parkeerplaats bij het water te komen. De naam blijkt echter wel goed gekozen. Wanneer we beneden aankomen lijkt het door de zware uitrusting en het warme middagzonnetje alsof we op zijn minst duizend treden in de kuiten hebben zitten.

Bij de tweede duik op Oil Slick Leap zweven we al gauw boven wuivend zacht koraal dat de zwaartekracht lijkt te tarten. Tussen het koraal duikelen Nemo’s over elkaar heen. Overal waar we kijken schieten kleurrijke visjes chaotisch op en neer. We vergapen ons, de eerste tien minuten van de duik, aan de wand die bedekt is in waaierkoraal. De kop van een armdikke murene steekt er tussen uit, loerend om kleinere vissen en schaaldieren te verrassen. Plotseling komt er beweging in de wand. Het blijkt een koraalduivel te zijn die een schuilplekje tussen het koraal had gevonden. Even later schiet een spookfluitvis ons voorbij, gevolgd door een schildpad.

Als we dan ook nog een zeepaardje weten te ontdekken kan onze vakantie niet meer stuk. We zien hem met razendsnelle bewegingen van zijn rugvin, schuchter door het water bewegen. We overbruggen de afstand, maar onze aanwezigheid wordt duidelijk niet op prijs gesteld en voor ik een foto kan maken fladdert hij schichtig weg.

(Tekst & Foto’s: Maarten)

• Op Bonaire duikt men met INT.

• Upgrade naar Nitrox is op Bonaire Gratis.

• Er is een decompressietank op Bonaire.

• Bonaire is inderdaad het duik paradijs!

Lees meer op Tourismbonaire

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *