Italië

Italië: Buongiorno e benvenuto

We vliegen in Italië de berg af met 45 kilometer per uur op de teller. Opeens is daar een parkeerplaatsje met uitkijkpunt langs de weg. Ik roep hard naar mijn broer ‘, hooo stoppen!’. Die knijpt verbaast zijn remmen in en komt naast me tot stilstand.  

Mijn teller geeft een stand van 14.999 kilometer aan. Een moment dat ik niet in de rush van een snelle afdaling voorbij wil laten gaan. Het heeft heel wat zweet gekost om op deze stand uit te komen. Ieder moment nu zal de teller verspringen.

Ik besluit een rondje over de parkeerplaats te fietsen, dat rondje worden er twee, tien, vijftien. ‘Jee, een kilometer is toch best veel’. Terwijl ik bedenk dat ik maar eens de andere kant op moet fietsen voor ik duizelig wordt spingt de teller naar 15.000 kilometer. Yes ! In mijn enthousiamse fiets ik Wilco bijna omver die, zonder ik het doorhad alles op film heeft opgenomen. Op naar de 20.000.

Toscane

We zijn over de helft. Twee weken geleden zijn we vertrokken uit Nunspeet met als eindbestemming Rome. De Alpen hebben we inmiddels achter ons gelaten en terwijl het late middag zonnetje door een paar donkere wolken heen schijnt fietsen we Toscane binnen.

Na de renaissancestad Florence loopt de route via het middeleeuwse Siena naar het zuiden van Toscane, door een oogstrelend landschap met roerloze cypressen, knoestige olijfbomen en lieflijke heuvels waarop brem en klaprozen uitbundig bloeien. Na de gedoofde vulkaan Monte Amiata passeren we twee kratermeren, waar we al snel de fietsen tegen een boom zetten en in het helder blauwe water duiken.

Italië langs de Reitsma route

We fietsen langs de Reitsma route.  Een tocht die gaat langs tal van historische steden en stadjes, door afwisselende landschappen en mooie natuurgebieden. Er is zo veel mogelijk gebruik gemaakt van stille, intieme weggetjes en vrijliggende fietspaden. Af en toe gaat de route over onverharde wegen.

Zonder dat we het meteen doorhebben bevinden we ons in een heuse optocht. Vele nederlanders blijken elke zomer richting het zuiden te fietsen.

Sommigen met de bestemming Verona, andere op weg naar Florence of Venetië. Een enkeling maakt de hele tocht naar Rome. We ontmoeten Alexander die bezig is met de derde keer dat hij deze tocht maakt.

Omdat er in de routebeschrijving vermeld staat waar de campings langs de route te vinden zijn wordt het regelmatig een feest van herkenning.

Nadat Frans en Monique vanochtend ruim voor ons zijn vertrokken van de camping in Galuzzo knallen we ze halverwege de dag voorbij wanneer ze aan  een picknicktafel in het bos uitgebreid zitten te lunchen.

Vandaag staan een paar pittige klimmetjes op het programma. Voor we vertrokken waren we vooral bang voor de Alpenpassen Deze waren ook best pittig. Toch voelt Toscane zwaarder aan. Hier zijn geen hoge bergen te overwinnen maar het constante klimmen en dalen maken het tot het meest intensieve deel van de tocht. Daar staat tegenover dat het ook het mooiste deel van de route wordt. Weidse uitzichten over de rollende heuvels zorgen bij iedere beklimming weer voor nieuwe kippenvel momentjes. Als daarna de wind door de haren wappert terwijl we met 40-50 kilometer per uur de heuvels afdalen is het gevoel van geluk compleet. Met bijna honderd kilometer op de teller komen we tevreden aan in Asciano. We vinden een mooi plekje voor de tenten en die staan nog maar net als Frans en Monique de camping op komen fietsen.

Volksmuziek

Na deze etappe besluiten we vroeg de slaapzak in te duiken. Morgen gaan we een ultieme poging wagen om onze concurrenten af te schudden. Het is inmiddels een wedstrijdje geworden en nu de email adressen zijn uitgewisseld gaan we voor de winst.

Waar we geen rekening mee hebben gehouden is de zaterdagavond. Het is feest en in de bar klinkt live muziek. Onvervalste Italiaanse schlagers klinken door de speakers. In de tent lijkt het alsof twee katten elkaar de nek omdraaien.

De bar bevindt zich op 25 meter van ons campeerveldje. Vroeg slapen zit er vandaag niet in en we begeven ons naar de kroeg waar Frans en Monique al aan een tafeltje zitten mee te deinen op de muziek. Wij schuiven aan en met een biertje in de hand klinkt het allemaal zo slecht nog niet.

De afgelopen week waren onze vrienden al lang en breed vertrokken op het moment dat wij de tenten voor het eerst openritsten. De gezellige avond geeft ons vandaag echter een gelijke start en we zitten zelfs een aantal minuten voor de concurrentie in het zadel. We mikken vandaag op een camping ongeveer honderd kilometer verderop. En hopen dat als we een paar van dit soort dagen maken, onze fietsvrienden het niet meer kunnen bijhouden. De weg voert door de heuvels met afwisselend groene wijngaarden en glooiende grasvelden. De thermometer geeft vandaag 34 graden aan en we stoppen regelmatig voor een halve liter cola en waar mogelijk een paar bollen vers ijskoud ijs.

Roadhouse Blues van de Doors klinkt uit de speakers van mijn ipod bij een nieuwe beklimming en even later is alleen de wind in de oren te horen bij een nieuwe minuten durende afdaling. De bestemming van vandaag is Castell’ Azzara. Het is nog vroeg in de middag als we de borden langs de weg zien staan.

We komen aan op de camping en daar zit een breed lachende Frans voor zijn tent. Biertje in de hand. ‘Monique is even douchen, ze zal zo wel terug komen. Eten jullie mee ?’

Rome

De wedstrijd is verloren, maar ons doel is bereikt. Na de weken op de fiets is het maar een drukke bedoeling in de stad. We bezoeken het Colliseum, het Pantheon, Vaticaanstad en de overige touristische hotspots. Het is apart om deze bekende plekken, die we al vele malen in films en boeken voorbij hebben zien komen, nu in het echt te bekijken. Vandaag is een autovrije dag in het centrum. Dit om de stad te promoten. Lopend in het midden van de weg waar normaal elke dag duizenden auto’s voorbij razen, waan ik me even in de tijd van de gladiatoren.  Even twijfel ik om met één van de verkleede romeinse soldaten op de foto te gaan.  Rome is een stad uit de verbeelding.

Terug op de camping lopen we naar het water. Badend in de laatste zonnestralen denken we terug aan de bijna 2200 kilometers die we afgelegd hebben. Een mooi avontuur dichtbij huis.

De zon dooft zachtjes uit in het meer en we lopen terug voor een laatste nacht in onze tent.

Tekst & Foto’s: Maarten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *