Net voorbij restaurant de Zwarte Boer staat een boerderij met de vrolijke aankondiging ‘Rommelschuur’. Hier wonen Riet en Henk Kuyt en alles wat zij uit de schuren verkopen is bestemd voor het hospice in Ermelo.
Het erf waar de Rommelschuur staat ziet er vrolijk en gezellig uit. Overal staan bloemen en spulletjes, hier en daar op een mooie stobbe neergezet. Een rommeltje is het niet ondanks de naam, want alles staat keurig bij elkaar opgesteld in drie aparte ruimtes. Serviesgoed, boeken, schilderijen en speelgoed: er is van alles te vinden. Terwijl het interview in de schaduw van de parasol plaatsvindt, komen er mensen langs die een kijkje in de schuur nemen.
Er lopen ook twee jonge poesjes rond, die ook te koop zijn. Ze worden liefdevol door bezoekers bekeken, maar ‘Nee, wij gaan geen poesje kopen, want dat zijn ook handenbindertjes!’ De boerderij ligt aan een fietsknooppunt; op zomerse dagen als deze is er aanloop genoeg. In een kast bij de ingang liggen ook eieren voor de verkoop.
Melkveebedrijf
Henk en Riet hebben jarenlang meegewerkt aan een rommelmarkt in de buurt, maar daar ontstond een meningsverschil en Henk en Riet besloten om het goede werk voort te zetten op hun eigen erf. Ze maakten een schuur leeg en hun eigen Rommelschuur was een feit. Zij hadden vroeger samen een melkveebedrijf met zo’n zeventig koeien in een naburige boerderij. Toen ze daarmee stopten konden ze de boerderij van de buurman die overleden was, huren en zo kwamen ze hier terecht. Hun dochter en schoonzoon betrokken de boerderij waar het melkveebedrijf is gevestigd en zetten samen het bedrijf voort.
Riet en Henk hebben er geluk mee gehad, want beide boerderijen worden gehuurd van de Stichting Leuvenum, die is opgezet door de nazaten van Jonkheer Sandberg, een bekende naam in de regio alleen al vanwege de naam van de weg waar de boerderij aan ligt. Henk vertelt hoe het voor hem was om het melkveebedrijf los te laten: ‘Mijn zwager, die ook een heel goede vriend van ons was, overleed plotseling aan een hartinfarct. Wij hadden dezelfde leeftijd en het greep mij zo aan dat ik vervolgens een herseninfarct kreeg. Gelukkig ben ik daar redelijk goed van hersteld, al doen mijn linkerbeen en -arm het niet meer zo goed als voorheen.
Zo’n ingrijpende gebeurtenis zet je wel aan het denken. En zo hebben wij besloten te stoppen met het bedrijf. Riet had er eigenlijk meer moeite mee dan ik.’ Riet schokschoudert wat, maar uiteindelijk zijn beiden blij dat het bedrijf is overgenomen door hun dochter en schoonzoon.
Hospice
Alles wat binnenkomt uit de verkoop van spullen is bestemd voor het hospice in Ermelo. Henk vertelt hoe dat zo kwam: ‘Een goede kennis van ons lag tien weken in dat hospice en wij waren diep onder de indruk van de zorg die hij daar kreeg. Ook wij als bezoekers werden goed en vriendelijk ontvangen: zodra we binnenkwamen kwam er al een vrijwilliger op ons af om te vragen of we iets wilden drinken. Ze doen daar zulk goed werk! De kerk heeft ook wel goede doelen, maar een hospice vindt iedereen wel een goed doel, ongeacht je religieuze overtuiging of je achtergrond.
Als we erover vertellen aan mensen die hier langskomen komt wel eens de reactie dat ze hopen er zelf niet in terecht te hoeven komen. Maar dan zeg ik: als je alleen woont en je einde nadert, dan is het toch heel fijn dat je daar terecht kunt. Veel fijner dan een thuiszorg die anders drie keer per dag langs moet komen. Natuurlijk hopen wij ook dat we nog lang hier samen kunnen zijn, maar als een van ons alleen zou achterblijven, dan is het toch een geruststellende gedachte dat je terecht kunt bij mensen die goed voor je zorgen als je einde nadert.’
Het hospice is er blij mee en vraagt soms wel of Henk en Riet het goed vinden als ze van het geld bijvoorbeeld een extra tuinset willen kopen. Maar beiden vinden dat de mensen van het hospice zelf kunnen beslissen wat ze met de donaties doen: ‘Wij hebben vanaf het begin gezegd: zoek maar uit waar jullie het geld aan willen besteden, je bent ons geen verantwoording schuldig.’
Een luisterend oor
Door de Rommelschuur bieden Henk en Riet soms een luisterend oor aan de mensen die aanlopen. Riet vertelt: ‘Bezoekers luchten hun hart hier wel eens. Er kwam ooit een mevrouw langs wiens man terminaal ziek was. Ze vertelde dat ze de zorg op een gegeven moment niet meer aankon en dat haar man toen ook naar een hospice moest. Na een dag daar overleed hij. Daar had ze het nog steeds moeilijk mee. Ze had graag gehad dat hij thuis kon overlijden. Maar ja, als je alles van tevoren zou weten…’ Henk vult aan: ‘Er kwam ook eens een vader wiens zoon van 28 overleden was. Hij vertelde er met tranen over en ook ik zat met tranen in mijn ogen.’ Beiden zouden het wel missen als ze de Rommelschuur zouden moeten opruimen. Maar voorlopig is dat nog niet aan de orde. ‘We blijven er niet voor thuis,’ vertelt Riet ‘voor de eieren ligt er een bakje waar je geld in kunt doen.’
Op vakantie gaan ze ook niet meer want ‘Je zit hier zo vrij!’ Ze hebben een moestuin en die vraagt ook onderhoud. Henk verkoopt ook boomschijven: ‘Ik heb heel grote schijven, die worden ook wel gebruikt als tafelblad. Laatst heb ik nog een hele lading kleine schijven aan een mevrouw verkocht die ze met servetten beplakt en dan weer doorverkoopt. Prachtig toch?’
Door Greet Kappers
